Aikido

Aikido

Το Aikido είναι μία από τις πιο δημοφιλείς Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες, βασικά  χαρακτηριστικά
γνωρίσματα της οποίας είναι η αρμονία και η κυκλικότητα στις κινήσεις, καθώς επίσης και η πλήρης απουσία αγώνων.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ιστορία του Αϊκίντο είναι συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Μοριχέι Ουεσίμπα (1883-1969), μιας από τις πιο διακεκριμένες φυσιογνωμίες των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών του 20ου αιώνα. Ο Ουεσίμπα πέρασε τις πρώτες τρεις δεκαετίες της ζωής του μελετώντας διάφορες πολεμικές τέχνες (κυρίως το Τζουτζούτσου της σχολής Ντάιτο-ρίου αλλά και Κεντζούτσου –ξιφασκία– και άλλα στιλ πάλης) και από τα μέσα της δεκαετίας του ’30, άρχισε να διδάσκει τη δική του εκδοχή μιας τέχνης που στηρίζεται στις ρίψεις και τις ακινητοποιήσεις αλλά και που περιλαμβάνει τεχνικές αφοπλισμού ενάντια σε αντιπάλους οπλισμένους με ξύλινο ξίφος (μποκέν), ξύλινο ραβδί μήκους 1,20 μ. (τζο) ή μαχαίρι (τάντο). Βασικό χαρακτηριστικό του Αϊκίντο έναντι άλλων τεχνών της κατηγορίας Τζουτζούτσου είναι η ιδεολογία του Ουεσίμπα η οποία απαγορεύει τους αγώνες και προάγει την αρμονία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το Αϊκίντο σήμερα είναι χωρισμένο σε τρία μεγάλα στιλ, το ένα από τα οποία (Αϊκικάι) διοικείται από τους απογόνους του Ουεσίμπα (αυτήν τη στιγμή από τον εγγονό του), κατά το παραδοσιακό ιαπωνικό σύστημα.

Η ιδεολογία πίσω από το Αϊκίντο, μια ιδεολογία που σε πολλές χώρες του κόσμου το έχει κάνει να χρησιμοποιείται και ως μέθοδος ψυχοθεραπείας, το κάνει πολύ ελκυστικό σε όσους ενδιαφέρονται για μια κινητική, δυναμική εξάσκηση που, αν και δίνει βάρος και στην αυτοάμυνα, αποσκοπεί πρωτίστως στην ψυχοσωματική ισορροπία του ασκούμενου –εξ ου και η έλλειψη αγώνων. Αν και δεν υπάρχει επαφή, μπορεί ωστόσο να γίνει αρκετά απαιτητικό από πλευράς αεροβικής άσκησης, ενώ οι πτώσεις φαίνονται, τουλάχιστον στην αρχή, αρκετά δύσκολες.

Ο Μοριχέι Ουεσίμπα, παρόλη τη τεχνική υπεροχή του, διέκρινε την αδυναμία των μέχρι τότε συστημάτων να ξεπεράσουντην χρήση    μυϊκής δύναμης και βίας και αμφισβήτησε την αξία μιας πολεμικής τέχνης που στηρίζεται στη νίκη έναντι των άλλων.Mέσα από αυτόν τοv  προβληματισμό ήταν που καρποφόρησε το Aikido, «ένα σπάνιο λουλούδι», όπως συνήθιζε να το αποκαλεί!
Σκοπός της τέχνης του Aikido δεν είναι η επικράτηση επί ενός ή περισσοτέρων αντιπάλων, αλλά η εναρμόνιση με τον ίδιο μας τον εαυτό και τους νόμους της φύσης. Η εξάσκηση στο φυσικό επίπεδο αποτελεί μία πορεία αυτοανάπτυξης, είναι, δηλαδή, ένα μονοπάτι  που οδηγεί στην αυτογνωσία και όχι αυτοσκοπός. Αυτό δε σημαίνει ότι ως πολεμική τέχνη υστερεί έναντι των υπολοίπων. Αντίθετα, αποτελεί ένα πλήρες σύστημα αυτοάμυνας απέναντι σε κάθε είδους επίθεση και ανεξάρτητα από τη μυϊκή μάζα του επιτιθέμενου. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον ιδρυτή οι τεχνικές του Aikido πρέπει να είναι «αληθινές» (λειτουργικές), «καλές» (να μην προκαλούν σοβαρή σωματική βλάβη στον επιτιθέμενο) και «όμορφες» (να εκτελούνται με χάρη και αρμονία). Τα δύο τελευταία αποτελούν και την ειδοποιό διαφορά από τις υπόλοιπες πολεμικές τέχνες.

Στο Aikido δεν χρησιμοποιούμε λακτίσματα και γροθιές για αυτοάμυνα. Βασικό στοιχείο είναι η εναρμόνιση με την κίνηση του επιτιθέμενου και το σπάσιμο της ισορροπίας, μέσω της εκμετάλλευσης της ορμής του, με τελικό αποτέλεσμα τη ρίψη ή την καθήλωσή του στο έδαφος. Για όλα αυτά δεν απαιτείται μυϊκή δύναμη, αλλά ήρεμο πνεύμα, καθαρή αντίληψη, σωστός χρονισμός, έλεγχος του σώματός μας, μα πάνω απ’όλα γνώση του εαυτού μας. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να καλλιεργηθούν μέσα από την ειλικρινή εξάσκηση στη τέχνη του Aikido. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται χρόνος και ενέργεια. Όμως «τα αγαθά κόποις κτώνται!»

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στην Λ.Κύμης 31, 3ος Όροφος (Πάνω από το PETCITY)  με εκπαιδευτή τον Δημήτρη Γεροδήμο 4ο DAN AIKIKAI.